hoe het allemaal begon

Het was eind november 2000 en op mijn werk begonnen ze met een PC-privé project. Op dat moment wist ik 2 dingen van een computer: dat je hem áán kon zetten én dat je hem uit kon zetten. Ik bestelde een computer en al snel lukte het áán- en uitzetten zonder dat hij vastliep. Ik leerde hoe ik moest internetten en zo kwam ik eind van het jaar 2000 op de site terecht van de VAH (vereniging aangeboren heupafwijkingen).

Bij mij was namelijk een jaar daarvoor heupdysplasie (HD) geconstateerd en ik had in maart van dat jaar een triple-osteotomie ondergaan. Ik veronderstelde nog steeds dat ik, op een heleboel labradors ná, het enige levende wezen was op aarde met HD. Dat kwam tenslotte alleen voor bij dieren (dacht ik). Ik was dus ook echt een leek toen ik die hele medische molen in ging. Op die site van de VAH, kwam ik Astrid tegen. Joh...een mens? Óók HD? Die moest ik mailen. Dat heb ik gedaan en om een lang verhaal wat korter te maken: Astrid en ik kregen een héél leuk contact. Ook Astrid dacht dat zij een van de weinigen met HD was, dus wij besloten om onze ervaringen ieder voor zich in een soort van dagboek te zetten en dat in een simpele website de wereld in te helpen.

Astrid was een beetje bedrevener in het PC-en (met de nadruk op ‘een beetje’) en zo zochten wij beiden naar een weg om een simpele website te bouwen. Nou daar kwam bar weinig van terecht. Op de site van de VAH vonden wij ook Loes, toevallig had zij ook HD. Sven, toen nog vriend, inmiddels haar man, wist ‘wat’ meer van het bouwen van websites af en bood aan om deze voor ons te bouwen. Dat lieten we ons geen 2 keer zeggen en zo ontstond de site. Toen liepen we tegen het probleem van de naam van de site aan. Heupdysplasie.nl vonden we te saai en gewoontjes, het moest tenslotte een niet al te serieuze site worden. We verwachtten ook niet al te veel aanloop. Het was meer een hobby en het van je af kunnen schrijven van alles wat er met je gebeurt. Ook Loes haar verhaal kwam erbij en zo waren we met ons drietjes.

Tijdens een spontane ingeving zei Ron (mijn man) heel droog: “Wat vind je van heupeloos, want hopeloos zijn jullie alledrie toch al”. Astrid was laaiend enthousiast, zeker vanwege de woordspeling en zo is het begonnen. Astrid en ik schreven keurig netjes alles in ons dagboek, bij Loes heeft dat wat langer op zich laten wachten.

Ook werd er een forum gezocht en aangepast en al snel stroomden er veel meer mensen binnen. Op het forum kregen wij de (terechte) kritiek, dat het een site voor volwassenen betrof en dat er nou juist veel kinderen met HD zijn, waarvan ook de ouders het nodige te verduren krijgen. Dus de site werd aangepast, en zo kwamen de eerste kids (normaal komen de kids op een andere manier, maar bij heupeloos dus niet) Het duurde niet lang tot de eerste 10 tot 15 verhalen (al dan niet met dagboek) op de site stonden. Ik vulde de verhalen en dagboeken aan, Astrid zocht passende gedichten op en beantwoordde de vragen op bekkengebied, want daar had ik geen kaas van gegeten en ze voorzag de site van de nodige 'links'. Gemiddeld zat ik zo’n 10 uur per week achter mijn PC aan heupeloos te sleutelen.

In juni 2002 hebben Astrid en ik de eerste heupeloos-contactdag georganiseerd en dat was een enorm succes. Al die 'live' bekkies achter de verhalen ontmoeten was geweldig! Totdat er een tijd kwam, dat zowel bij mij als bij Astrid de medische molen een beetje stil begon te staan. We hadden alle twee helemaal genoeg van alles wat ook maar iets met heupen of bekkens te maken had en de site werd een last, in plaats van een lust. Gelukkig was dat gevoel niet van lange duur, ook omdat er toch steeds weer nieuwe verhalen binnen kwamen dit vergezeld met de complimenten voor de site, dat doet je dan toch goed, dus ga je er weer voor.

Ik merkte wel bij mezelf, dat het tijd werd voor 'jong bloed' en ik kan met een gerust hart zeggen dat ik dat heb gevonden. Astrid liet het grotendeels aan mij over, omdat het werken aan de site met 2 man technisch gezien, niet mogelijk was, dus ik vertelde haar van mijn ideeën. Ik zocht iemand die in ieder geval HD had, die verstand had van computers en iemand die heel erg gemotiveerd was en zich gevleid zou voelen om de site over te nemen. Nou ik kan wel zeggen dat ik die 'iemand' heb gevonden. Haar naam hoef ik niet meer te zeggen, want een ieder kent haar onder de naam 'webbie' oftewel Brit. Brit en ik mailden en belden op dat moment al, dus het eerste contact was er en dat was ook meteen een echte 'klik'. Vaak hebben we tegen elkaar gezegd: 'zouden wij niet héél misschien zonder dat we het weten, zusjes van elkaar kunnen zijn?'.

Ik heb haar gebeld en mijn probleem bij haar neergelegd. Daarbij eerlijk verteld dat ik er helemaal triest van werd, om alleen maar met heupverhalen bezig te zijn.
Brit hoefde geen moment na te denken (had in die tijd daarvoor ook al de nodige ideeën aangedragen voor heupeloos, dus ik wist dat het met die motivatie wel goed zat) en ze zei zonder te aarzelen 'ja'. Zo heeft Brit een aantal avonden bij mij gezeten om de site van 'binnen' te leren kennen.

In maart 2003 heb ik de site overgedragen aan Brit en er viel een enorme last van mijn schouders. Zeker toen ik zag hoe goed er werd gereageerd door alle leden en bezoekers van heupeloos en hoe Brit zich stortte op de site. De ideeën die ze had en nog steeds heeft (het lijkt wel of het er steeds meer worden!), daar heb ik maar één woord voor…het is een superkanjer!

Nu is de tijd gekomen, dat het er allemaal héél erg professioneel uit gaat zien. De naam is veranderd in een naam met minder humor, maar eentje die véél meer ervaring uitstraalt. En die naam, die heeft de site echt verdient. Door alle verhalen en dagboeken die er op staan, van groot en klein, kan gezegd worden dat elke lotgenoot er wel iets aan heeft.

Veel mensen voelen zich blijkbaar thuis op heupeloos...sorry…heup.info. Want dat is de nieuwe naam.

En door de fantastische uitstraling van de nieuwe site, iets wat we geheel aan de motivatie en inspiratie van Brit te danken hebben, zullen nog veel meer mensen de weg naar de site van lotgenoten weten te vinden. Laat de site vooral een site blijven waarin mensen steun vinden in de verhalen van lotgenoten. Niet meer...en niet minder.
Voor medisch-technische verhalen over alles wat met heupen te maken heeft, is ontzettend veel te vinden op het internet. Een site vóór en dòòr lotgenoten, zoals heup.info, is echter de enige in zijn soort. En daar ben ik nog steeds beretrots op. Ik zal niet van het toneel verdwijnen, want Brit en ik bellen regelmatig over de nieuwe look van de nieuwe site en ik heb het voorrecht om daar over mee te mogen denken. Dat doet me enorm goed, die betrokkenheid. Zo blijft het toch nog een heel klein beetje 'mijn' site.

Groetjes, Sonja